Најголемиот син започна во училиште и се соочив со реалноста за тоа како влијае нашето воспитување како родители во борбата со уличното воспитување.
Тоа ми беше една шлаканица за да се освестам и да ги тргнам розевите очила. Во тој ист момент престанав да читам сѐ што има да каже една мајка со бебе дома и да соли памет што е мајчинство.
Додека се само покрај нас, лесно е да кажуваме и споделуваме искуство, ама кога ќе ги пуштиме сами надвор, тогаш нема никој гласен, сите се повлекуваат и тогаш ти викаат оди на детски психолог.
Брзо растат и дека морам да го уживам секој момент со нив макар и тешките моменти. Секој ден барам начин како да сакаат да останат покрај мене.
Денес вртев листови за да ми каже најголемиот син: „Добро, ајде вечер ќе правиме нешто со листови – arts and crafts. Не мора да дојде другарче на гости!” Mоја мала победа.
Би почнала да раѓам порано деца. Првото го родив на 27, a третото на 35 години.
Да го оставам телефонот на страна, да го напуштам домот, затоа што постојано имам работа во него, да ги качам децата во кола и да отидеме во природа, дури и да нарачам храна по пат за да ја земам.
Вистински да ги слушам, а не само да им климам со главата демек слушам, затоа што тие знаат и следат сѐ и се навредени ако е обратно.
Болест и прерана смрт.
Да не почнувам ништо ново со работа, нови проекти баш кога треба да сум си со бебето, туку да работам помалку за да уживам повеќе во времето со нив.
Ќе им се развикам на децата. Јас работам на себе, се обидувам да бидам смирена, ама луѓе сме и едноставно не можам сѐ да исконтролирам, а сигурно и не мора. Важно ми е да сум свесна каде грешам, па пробувам да поправам за нареден пат.
Елена, не брзај да им правиш посебни соби на децата. Најубавиот период од животот е кога сите живеете во една соба.
Поминување повеќе време сама со сопругот.
Автор: Елена Бубало Михајловска
© 2023 Created with love